مهيّت در مقالهء 5 و همچنين در مقالهء 7 بحثى در اطراف « مهيّت » نموده اجمالا روشن كرديم كه مهيت - در مقابل وجود - چيست و ما چگونه با آن برخورد مىكنيم ؛ و در اينجا نيز به عنوان توضيح بيشتر مىگوييم : هر چيزى كه در جهان واقعيت از هستى بهره دارد در هستى خود از « وحدت » بىبهره نيست . مثلًا اگر انسانى موجود شود ، از آن جهت كه انسان واقعى و موجود است ، يك واحد شخصى است اگر چه از جهات ديگر صدها هزار است . درست است كه كثرت در خارج موجود است ( چنان كه در مقالهء 12 گذشت ) ولى اگر دقت كنيم هر كثرتى يك واحد كثرت است . هر چيزى كه به راستى در خارج واحد موجود است ، در عين حال كه واحد خارجى مىباشد ، ما از آن دو چيز مىفهميم : مهيّت و وجود . مثلًا انسان موجود چيزى دارد كه از آن با لفظ « انسان » حكايت مىنماييم و چيزى ديگر كه با لفظ « موجود » . اين دو چيز در عين حال كه در خارج يك واحد را تشكيل مىدهند ، با دقت جز همديگرند ، زيرا مهيّت ( انسانيت انسان مثلًا ) هم وجود و هم عدم را مىپذيرد ولى